Anne Marie Spijker

CV

De schilderijen van Anne Marie Spijker laten heldere  kleurvlakken zien, waarin diepte en ruimte ontstaat.  We zien de ervaring van de natuur als achterliggende kracht. Landschapsimpressies en de indruk van zomerse helderheid .

Het gaat hier om kleur en de sensatie ervan. Maar ook om het  ontstaansproces. De doeken liggen  en de dunne vloeiende verf wordt  opgebracht met grote kwasten. Het gaat er dan heel erg om hoe de kleuren samenkomen , in elkaar overvloeien, en zich tot elkaar gaan verhouden. Hoe ze bij elkaar binnendringen of juist op gepaste afstand het doek onberoerd laten. De kleuren worden helderder door de afstand. Of scheppen ruimte als ze in lagen over elkaar heen aangebracht worden.

De kleuren zijn levend, licht en transparant. Je ziet de penseelstreek waardoor de vormen en vlakken  lijken te gaan zweven. Er is geen andere inhoud dan de kleuren bij elkaar die  heel veel vertellen en meestal optimistisch zijn.

De ruimte  waarin je helemaal kunt opgaan is eindeloos.… De zee, de verre horizon, een geel vlak om in te stappen. De eindeloosheid die je losmaakt van het aardse en je doet opstijgen.

“ Ik hoor de zee klotsen tussen de rotsen en ik verlang ernaar dat weer te ervaren.” Improviserend met de verf ontstaan de schilderijen intuitief en vanzelf.  De verf doet vaak  wat ie zelf wil.  Het fysieke werkproces en de geconcentreerde energie maken de beleving zichtbaar.  Dat is de ruimte in het hoofd van de schilder  die het verlangen naar arcadische oorden in zich heeft. Dat verwijst vanzelf naar Helen Frankenthaler en  andere colourfieldpainters.

De natuur van land, wolken, zee worden verbeeld. Ervaringen, indrukken, herinneringsbeelden. Iedere stap in de bergen een ander zicht, uitzicht, inzicht. “De overweldigende hoeveelheid kleur die de Middellandse Zee afgeeft, is de reflectie van de zon op het enorme oppervlak van het water.”*Heldere kleuren naast elkaar op allerlei plekken en momenten. Zelfs de schaduwen hebben kleur. Grote velden open, onbeschilderd doek versterken het gevoel van ruimte en licht. Collagetechniek vergroot die mogelijkheden.

De keuze voor horizontale of verticale richtingen wordt vooraf in tekeningen bepaald, maar soms ook halverwege gedraaid. Boven en onderkant kunnen dan veranderen. Er worden steeds verschillende standpunten onderzocht van waaruit het doek wordt opgebouwd. De bergketens komen dan in ritmische diagonalen en lijken te dansen.